یک چشم باز

دم درب ورودی تالار  آقا سید مجتبی خاتمی مانند میزبان مرا مشایعت کرد پرسیدم چند تا عکس بگیرم کسی گیر نمی دهدمن که مزاح کردم ولی او حرفم را جدی گرفت و بعد بگیر و نه وشاید گفت بگو برای فلانی عکس میگیری

این مزاح جدی گرفته شده به من ثابت کرد که ته فکرمان ممنوعیت وممنوعیتها لانه دارد بدون اینکه تعریف درستی از بایدها ونبایدها داشته باشیم وحتی اگر بخواهیم در جشنوار عکس و محفل به افتخار عکاسان هم عکاسی کنیم باید این احتمال را بدهیم که کسی با ممنوعیت مانعت شود. 

به هرحال درحالیکه سالن پربود ودم در و دو طرف سالن هم عده ای ایستاده بودند وارد شدم .من که رسیدم فیض شنیدن سرود ملی وتلاوت قران رو از دست داده بودم ویادم آمد که از قاریان قرانی که قل هوالله رو برای تلاوت در مراسمها انتخاب میکنند خوشم می اید.

قرائت(چندبهانه ساده برای ایستادن زیرآفتاب) بیانیه دبیر جشنواره کیارنگ علایی بود که این جملات از آن است:حالا به عدد دو رسیده ایم ونیک میدانیم از یک به در امدن و دوشدن و ورود به ساحت مقدس دو چه کار بعید ودشواریست......و.......هر کس کاری میکند هرقدر کوچک در معرض خشم کسانی ست که کاری نمیکنند.......بلیط بهمن جلالی هنوز توی جیبم است....یک صندلی خالی به یاد او در جلسه داوری...

نشست با داوران و طرح چند سوال کلی درباره عکس مستندو ویژگیهایش چیست؟ در مدت بیست دقیقه یعنی هر داور چهاریا پنج دقیقه .گرچه به نظر ایده جالبی برای شکستن فضای کلیشه ای اختتامیه ها بود ولی جواب نمیداد و تصور این بود که کیارنگ علایی به گونه ای با پرسش در باره عکسهای مقام اورده توپ را توی زمین داورها می اندازدتا از بار نقدهای بعدی بکاهد.من تصور میکنم که پس از اهدائ جوایز اگر داورهابطور صریح به دفاع از دلایل انتخابهایشان وویژگیهای برتر عکسهای مقام گرفته می پرداختند آموزنده تر از چند پرسش کلی وجواب جزیی بود.در این میان تفسیر متفاوت حمیدرضا گیلانی فر و ساعد نیک ذات از یک عکس مورد علاقه مشترک(عکس مجسمه فردوسی منصور معصومی نفر اول مناظر شهری)تاکید براین نظر بود که داوری سلیقه ای و ناشی از نگاه واندیشه وتجارب داور میباشد ومعیار علمی دقیق تنهاملاک نیست.

کلیپهای تصویری زیبایی از روند برگزاری جشنواره با موسیقی همخوان وکلیپ عکسهای انتخابی چشنواره پخش شد.

سپس مسولان وآقایان برای اهدائ جوایز نوبتی بالا رفتند  و به تمامی عکاسان جوانی که برای نخستین بار در یک جشنواره عکس شرکت کرده بودند!!! و اثرشان مورد پذیرش داوران قرار گرفته بود...، با اهدای تندیس و لوح افتخار جشنواره تقدیر شد. به این ترتیب رضا خالدی، محمدباقری نژاد، محمدرضا دهقان پور، مصطفی ساغری، سمانه کاملی، فاطمه انتظار، فاطمه انگیزه، معین کاظمی، مهدی دانشی الوندی، سمانه قدم یاری، زهرا وزیری، محمدرضی مصباح موسوی، امید سریری، سمیه شهریاری، سمانه خدمتگزار و شیرین رمضان نژاد کرمانی عکاسانی بودند که به پاس حضور موفق نخستین فریم‌های عکاسی شده‌شان، به روی سن این جشنواره رفتند.

برگزیدگان نهایی این جشنواره که جایزه‌ی نقدی، دیپلم افتخار و تندیس جشنواره را دریافت کردند به شرح ذیل‌اند:
 در بخش «بارگاه رضا(ع)» : جمشید فرحوند فردا(بیجار)، سلیمان گلی(تربت حیدریه) و زینب عربی (بوشهر) به عنوان نفرات اول تا سوم معرفی شدند و از امین ابراهیمی(مشهد) و حجت الله کریمی(قم) نیز تقدیر شد.
 

در بخش «مشهد: آرمان‌شهر»: حمید سلطان آبادیان، مسعود قارداش پور و مهدی فروغی از مشهد به ترتیب مقام های اول تا سوم را کسب کردند و همچنین از حمید شعفی‌زاده (مشهد) تقدیر شد.

 در بخش «مناظر شهری مشهد»: سید منصور معصومی سنگ‌تراشانی (ساری)، حامد کلاهچیان، فریبا بابازاده و نویدرضا حقیقی مود از مشهد به ترتیب مقام‌های اول تا چهارم را به خود اختصاص دادند و از رضا قاسمی زرنوشه (نیشابور)، امین خسروشاهی( مشهد) و علیرضا حسن زاده فرد (بوشهر) تقدیر به عمل آمد.

در بخش «مفاخر مشهد» هیات داوران هیچ یک از آثار رسیده را شایسته رتبه‌های برتر نشناختند و تنها از محمدرضا بیات (مشهد) تقدیر به عمل آمد.

جایزه بهترین ویرایش نرم افزاری عکس نیز به امید سریری (مشهد) اهدا شد.

تازه خواهم شد